من هستم، تو هستي، ما هستيم، هر من را مي توان سكه اي دانست با دو رو.

يك روي آن نقابي، يا صورتك بازيگري است كه هر گاه و هر لحظه در اجتماع

كه زندگي مي كنيم شخصيتي دارد كه گاه با خود حقيقي ما به كلي فرق دارد.

روي ديگر را چه معني كنيم، تصوير روح، در معني روح بگوييم هم زنده است

و هم مايه زندگي، اگر اين جهشها و تلالوهاي روح نبود در شهوت هايي از

بطالت خود مي گنديديم.

تصوير روح ما پديده عشق را مي سازد يا عشقي را باعث است كه در جنس مخالف

خود پيدا مي كنيم، و به چه صورت، چگونه، چرا او را انتخاب كردي، از روي نگاهي

كه در نگاهت انداخت، يا نه، فقط با يك عكس،يا با يك صدا از پشت سيم ها و يا با كلماتي

كه مي ديدي و حس مي كردي كه حس او را احساس مي كني.

هر فردي جذب كسي خواهد شد كه ويژگي هاي دروني خود را در چهره او كه برايش نمايان

مي سازد مي بيند. از خود مي پرسيم آيا درون و وجودش هم چهره واقعي خود را نشان خواهد داد،

يا بدون هيچ پرسشي از خود خرد را لگدمال مي كنيم و قلب را بر كرسي سلطنت مي نشانيم تا

فرمان دهد. با خود و او چه خواهي كرد، او با تو چه خواهد كرد، در اينجا كداميك قرباني

خواهند شد. آن كس قرباني خواهد شد كه مي ماند و خوشبخت كسي خواهد بود كه مي رود....

بارها شده است كه در تنهايي خود به مسائل و مشكلاتمان فكر مي كنيم.

و به انجام هر عملي مي انديشيم. حتي زماني شده كه با حس انتقام با خود

خلوت مي كنيم. گاهي ما به انتقام مي انديشيم. انديشه اي كه ممكن است

با عمل تضاد داشته باشد. انديشه اي  كه ترديد و دودلي به همراه دارد.

چرا؟ آيا اين دو دلي به خاطر انتقام از يك دوست است، يا انتقام از خود.

هر گاه گذشت جاي خود را به انتقام مي دهد دردسر شروع مي شود.

افرادي هم هستند كه واقعا انتقام شخصي مي گيرند. به هر حال افراد

بي گناه و گناهكاري هم خواهند بود كه قرباني مي شوند. زمان چه نقشي

خواهد داشت؟ آيا مي تواند جلوي اين اتفاق را بگيرد؟ يا به سرعت آن مي افزايد؟

سرنوشت هم كه هميشه منتظر سيلي زدن است كه در آخر زنگ خاموشي را

به صدا در آورد. در اين ميان يا خود قرباني خواهيم بود يا بي گناهي است كه

قرباني خواهد شد، و گناهكاري كه باز خواهد گريخت. افسوس!

پس بايد انديشه كرد كه بخشش بهتر از چنين انديشه پوچي است.

البته ناگفته پيداست كه گاهي هم لازم است كه قرباني شويم.

هر كدام از ما يك تعريف از زندگي داريم، خوب هر كسي بنابر انديشه و فكر

 خود تعريفي از زندگي دارد. حالا به هر شكل  زندگي آنها مي گذرد. اما به

جرات مي شود گفت كه بعضي ها هستند كه هيچ تعريفي ندارند و فقط مي گويند

شب را روز كنيم و روز را شب تا اين عمر لعنتي تمام شود. مسلما كسي كه هدف

نداشته باشد زندگي برايش معنا ندارد، حتي براي او فرقي نمي كند چه كسي را

سر لوحه خود قرار دهد و شايد حتي معياري براي انتخاب نداشته باشد. پس هيچ وقت

هم نمي تواند سر مشق ديگران قرار گيرد. خيلي ساده مي شود گفت بدون هيچ گونه

آگاهي از خود پي به خلاقيت هاي خود هم نخواهد برد و براي او تفكيك دو كلمه

حقيقت و واقعيت هم كاري است دشوار. پس زندگي را تلاش براي دست يابي به

آگاهي و بعد يافتن هدف تعريف كنيم

مي گويد "خدا را دوست ندارم چون ديگر دوستم ندارد." دوباره از ناملايماتي كه خود او

بر سر خود آورده است ابراز شكايت مي كند. هر وقت به پوچي مي رسد ناله كردن او

شروع مي شود. بيا كاري كنيم. يا يك انتخاب درست مسير درست را دريابيم و حتي هر

كدام زودتر به آن رسيديم به همديگر نشان دهيم و در آن مسير همسفر شويم. اول از همه

بايد درون و وجود خود را خوب بشناسيم تا به عشق دروني خود دست پيدا كنيم. آن وقت

متوجه مي شويم كه خدا ما را دوست دارد حتي اين كره خاكي اين دنيا هم ما را دوست دارد.

آيا خود شما خود را دوست داريد؟ چرا نه؟ مگر چقدر ديگر از عمر باقي مانده است. به چه

كاري مشغوليد، چرا خود را با كارهايي سرگرم كرديد كه هر چه به دست مي آوريد زود هم

از كف مي دهيد.

انتخاب هميشه با خود ما است. پس بين ارزش هاي خوب و بد، مثل دوستي و دشمني، دروغ

و صداقت، كينه و بخشش، جنگ و صلح، نفرت و مهرباني و ... بايد خوب و مثبت را انتخاب 

كرد. بايد مواظب باشيم كه ترس را هميشه از خود دور كنيم و جاي آن عشق را انتخاب كنيم.  

عشق يك هديه از طرف خداوند است برا ما انسان ها، تا بتوانيم با حقيقت عشق به روشنايي

و حقيقتي والاتر كه رسيدن به خداست، خدا را دريابيم.

اینکه تمام عشقت رو به کسی بدی ، تضمینی بر این نیست که اون هم همین کارو بکنه پس انتظار عشق متقابل نداشته باش . فقط منتظر باش تا اینکه عشق آروم تو قلبش رشد کنه و اگه اینطور نشد خوشحال باش که توی دل تو رشد کرده .

بهترین دوست اون دوستی  که بتونی باهاش روی یک سکو ساکت بشینی و چیزی نگی و وقتی ازش دور میشی ، حس کنی بهترین گفتگوی عمرت رو داشتی

به تو مي انديشم
به تو مي انديشم
اي سرا پا همه خوبي
تک و تنها به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

همه وقت . همه جا
من به هر حال که باشم
به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

تو بدان اين را . تنها تو بدان
تو بمان با من . تنها تو بمان
تو بدان اين را . تنها تو بدان
تو بمان با من . تنها تو بمان
به تو مي انديشم
به تو مي انديشم
اي سرا پا همه خوبي
تک و تنها به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب
من فداي تو .به جاي همه گلها تو بخند
من همين يک نفس از جرعه ي جانم باقي ست
اخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش
                            پاسخ چلچله ها را تو بگو
                               قصه ي ابر و هوا را تو بخوان
                          تو بمان با من . تنها تو بمان
                        به تو مي انديشم

گلم گلم گلم دوست دارم دوست دارم و خواهم داشت، تو عمر منی، تو جون منی، مهربونم

سايه‌ي اقاقيا