گر چه رفتی از برم اما فراموشم مکن

باغمت ای آشنا هرشب همآغوشم مکن

                                         همچو موج اشک از دریای چشمم پامکش

                                         درپی خود چون حبابی خانه بردوشم مکن

دردلم نقش هزاران داغ عشق مرده است

بیش از این درسوگ عشق خودسیه پوشم مکن

                                          ساغرچشم تو سرشاراست ازمستی وناز

                                          باخیال نرگست هرشب قدح نوشم نکن

من زسوز اشتیاق تو سراپا آتشم

بازبا طوفان بی مهریت خاموشم مکن

                                         جوشدامشب جلوه جادوی چشمانت زجام

                                         باشراب نرگست ای فتنه مدهوشم مکن

باورم نمی شه گفتم تو همون فرشته ای که، میمونه همیشه با من

 باورم نمی شه گفتم،هیچی غیر تو نمی خوام

خیلی طول کشید بفهمم ،زیر پوست من نبودی

واسه من می مردی اما،حتی دوست من نبودی

فکر می کرم نباشی تنهاترین آدم آسمونو و زمینم

دور و برم خلوت شد،این بهترین فرصت شد که خودمو ببینم

من و خود من،تا آخرش با همیم

من و خود من،واسه هم نمی زنیم

من و خود من،مثل یه کوه محکمیم

من و خود من،مگه دیگه میشکنیم

ترسی ندارم از شب از اینکه تنها بشم

تازه فهمیدم باید تکیه کنم به خودم

تازه فهمیدم باید من و خودم ما بشیم

یه تکیه گاه واسه هم،کویر و دریا بشیم

آره از این به بعد من،میشم دوست خود من

در حجـــم بيـــتاب دلم يـاد تـو غـوغـا می كــند

گنجـــينه حس مــرا نـام تـو زيبـــــــا می كــند

عطر وصالت سينه را جانانه شيدا می كـند